اثرات کوتاه مدت مت آمفتامین

حتی مصرف مقادیر بسیار اندک مت آمفتامین نیز ممکن است اثرات جسمانی مثل بی خوابی، افزایش فعالیت جسمانی،کاهش اشتها، افزایش ضربان قلب، افزایش میل جنسی، افزایش تعداد تنفس، رعشه، فشار خون بالا، و افزایش دمای بدن ،گشاد شدن مردمک چشم ها، تشنج و تهوع، استفراغ و درد های شکمی و اسهال در پی داشته باشد. اثرات روانی مصرف مت آمفتامین عبارتند از:سرخوشی، هشیاری، وسواس نسبت به جزئیات، اضطراب، تحریک پذیری، خشم، تهاجم، افسردگی، بد گمانی، توهم، روانپریشی و فقدان احساس لذت. بسته به روش استفاده ، دوز مصرفی ، و میزان خلوص مت آمفتامین ، این اثرات جسمانی می توانند از ۶ تا ۱۴ ساعت یا بیشتر ادامه یابند(همان منبع).

اثرات بلند مدت مت آمفتامین

تاثیرات موقتی جسمانی و روانی مت آمفتامین ممکن است به عوارضی طولانی مدت و دائمی تبدیل شود که تا آخر عمر باقی بماند.

مصرف زیاد مت آمفتامین عملکرد دستگاه ایمنی بدن (توانایی بهبود زخم ها) را مختل می کند. مت آمفتامین فشار خون را بالا می برد و به مرور زمان رگ های خونی را ضعیف تر و تخرریب می کند. این وضعیت موجب قطع خون رسانی به بخش هایی از بدن می شود. ترمیم زخم های ناشی از حشرات مت آمفتامینی اغلب خیلی طول می کشد و پوست معتادان به مت آمفتامین درخشندگی و انعطاف خود را از دست می دهد. کسانی که مدت طولانی مت آمفتامین مصرف کرده اند بهداشت شخصی مانند مسواک زدن دندان ها، حمام کردن، خوردن، خوابیدن یا پوشیدن لباس های تمیز را فراموش می کنند. همه این موارد همراه با فرسودگی شدید بدن موجب می شود که مصرف کننده ی مت آمفتامین بسیار پیرتر از سن واقعی خود به نظر بیاید.

مطلب مشابه :  زنان در برابر تنيدگي از منظر روانشناسی

اثرات مت آمفتامین روی مغز بر عملکرد اجتماعی افراد هم تاثیر می گذارد. بسیار یاز کسانی که مدت طولانی مت آمفتامین مصرف می کنند از مدرسه یا محل کارشان اخراج می شوند. با بیداری و در اوج بودن چند روزه و سپس چند روز خواب به دلیل خستگی شدید نمی توان هماهنگی در جهت شرکت در کلاس درس یا حضور منظم در محل کار داشت(همان منبع).

آسیب مغزی ناشی از مصرف مت آمفتامین غیر قابل بازگشت یا بازگشت پذیر؟

شواهد علمی به دست آمده در طی بیست سال پژوهش نشان داده  اند که مصرف طولانی مدت مت آمفتامین با آسیب رساند به گیرنده های دوپامین در مغز باعث کمبود دوپامین می شود. مطالعات نشان می دهند که این آسیب مغی ممکن است برای همیشه باقی بماند.مصرف کنندگان طولانی مدت مت آمفتامین اغلب برای  تمام عمر دچار مشکلات گفتاری و حافظه شده و حتی ممکن است مبتلا به بیماری پارکینسون شود که یک اختلال عصبی غیرقابل درمان است و نشانه آن لرزش دست ها و سفتی شدید ماهیچه هاست.

به نقل از <<موسسه ملی اعتیاد به مواد مخدر >> پژوهش بر روی حیوانات نشان داده است که مصرف درازمدت دوز پایین مت آمفتامین می تواند ۵۰ درصد از سلول های تولید کننده دوپامین در مغز را آسیب برساند. در پژوهش دیگری روی حیوانات انجام گرفت نشان داده شد  مصرف یک دوز بالای مت آمفتامین انتها های عصبی در مناطق حاوی دوپامین مغز را آسیب می رساند. آسیب وارده به شکلی است که انتها های عصبی از بین نمی روند ، بلکه دیگر به اندازه ی قبلی خود باز نمی گردند. محققان همچنین دریافته اند که سلول های عصبی حاوی سروتونین و نوراپی نفرین نیز ممکن است به شدت آسیب ببینند.

مطلب مشابه :  7 کلاهبرداری اینستاگرام که بیشتر فالوورهای اینستاگرام شما را می برد

معمولا مقایسه پژوهش بر روی حیوانات با انسان کار سختی است ،زیرا در مطالعات روی حیوانات از دوزهای بسیار بالای مواد مخدر استفاده می شود. ولی دانشمندان با استفاده از تکنیک های تصویر برداری روی مغز مصرف کنندگان مت آمفتامین مطالعه کرده اند و دریافته اند که حتی سه سال بعد از ترک مت آمفتامین در کسانی که به مدت طولانی مت آمفتامین استفاده کرده اند ، نورون های دوپامین همچنان آسیب دیده بوده و ترمیم نشده اند.

بنابراین، با اینکه برای روشن شدن تاثیرات درازمدت ناشی از دوز مششخص مت آمفتامین و روش های مختلف مصرف آن مطالعات بیشتری لازم است، اما نتایج پژوهش ها وجود رابطه ای قوی بین آسیب به انتها های اعصاب دوپامین و اثرات منفی درازمدت جسمانی و روحی را نشان می دهند که در مصرف کنندگان مت آمفتامین دیده می شود(همان منبع).