فناوری

«سیری» همواره گوش می دهد؛ آیا باید نگران باشیم؟

دستیار دیجیتالی اپل ملقب به «سیری» در سال ۲۰۱۱ و همزمان با ارائه آیفون ۴s از راه رسید. این دستیار صوتی تا کنون پیشرفتای بسیاری رو به خود دیده و تونسته با کاربران زیادی رابطه برقرار کنه. کار به جایی رسیده که شرکت اپل، واسه دعوت نامه اش هم، نام اونو به کار می بره که همین موضوع، خبر از اهمیتی میده که خود اپل واسه حضور سیری در محصولاتش قائله.

آیفونای جدید ولی به یه ویژگی تازه و مربوط به دستیار مجازی تجهیز شدن؛ هر زمان که سیری رو صدا کنین، می تونین دستورات خود رو به اون بدین و یا جواب یه سوال رو از اون طلب کنین.

حالا دیگه احضار کردن دستیار مجازی اپل واسه کاربرانش، با گفتن عبارت «Hey Siri» صورت میگیره. قبل از این ولی کاربر مجبور بود واسه فراخوانی اون، انگشت خود رو روی کلید «هوم» نگه داره. (البته به جز وقتی که آیفون به شارژرش وصل می شد.)

شرکت ساکن کوپرتینو در واقع با این کار، تکنولوژی «استماع نامعلوم» رو در آیفون خود استفاده کرده. این تکنولوژی قبل از اینم البته در گجتایی دیگه استفاده شده و می تونه آیفون رو پویا تر از پیش کنه. نکته ای که هست اما، نگرانیایی هستن که در مورد قابلیتای شنیداری جدید سیری – آیفون مطرح می شن. در واقع آیفون شما حالا به شکل کامل در حال بررسی کردن صدای دور و بر خوده؛ مسئله ای که در نگاه اول می تونه نگران کننده باشه. حال سوال اصلی اینه که باید نگران بود؟ در ادامه با سایت ما همراه باشین.

همونطور که گفتیم، قبل از اینم بعضی گجتا از تکنولوژی یاد شده استفاده کردن اما تا کنون سوالات بی جواب بسیاری دور و بر اونا وجود داشته. سوالاتی مثل اینکه اینجور کالاهایی، چیجوری از دیتای ذخیره شده خود استفاده می کنن و این داده ها به وسیله چه آدمایی قابل دسترسی هستن؟

«بروس اشنایر»، یکی از اعضای ارشد مرکز اینترنت و جامعه «برکمن» که زیر نظر دانشگاه هاروارد فعالیت داره، به Business Insider میگه: «توافقاتی که کاربران با شرکتای بزرگ انجام میدن و اجازه هایی که به اونا میدن، بسیار وسیع هستن و همین موضوع باعث نگرانی شدیدی می شه.» [منظور اون در واقع با همون کلیدای Agreeه که در اول کار با یه گجت، به سرعت اونا رو بدون مطالعه توافقنامه کاربری فشار می دن.]

سیری اما اولین دستیار صوتی یا محصول – سرویس نیس که از این تکنولوژی استفاده می کنه و قبل از این، تماشاگر حضور اسپیکرهای Echo از آمازون بوده ایم که هم نقش یه اسپیکر رو بازی می کنن و هم وظیفه یه دستیار دیجیتالی صوتی رو اجرا می کنن. شما می تونین هر زمان که سوالی داشتین، به شکلی طبیعی از این اسپیکرها سوال خود رو سوال کنین و جواب رو دریافت کنین.

اسپیکر «اکو» از آمازون

در گجتایی که همیشه صدای دور و بر خود رو مورد بررسی قرار میدن، با فشردن یه کلید یا گفتن کلمه «بیدار باش» (که از پیش تعیین شده – یا از طرف شما یا از طرف سازنده) می تونین به سرویس یا دستیار دیجیتالی حالی کنین که زمان گوش دادن، شده. پس از دریافت دستور یا سوال شما، زمان اون می رسه که دستیار دیجیتالی، گفته هاتون رو به فضای ابری خود منتقل کرده و پاسخی رو دریافت کنه و اونو هم به شما ارائه کنه.

تلفن هوشمند Moto X از موتورولا هم یه مثال دیگه واسه این تکنولوژی همیشه بیداره؛ این موبایل خیلی راحت شما رو قادر می سازه تا بدون فشردن هیچ کلیدی و فقط با گفتن عبارت مخصوص، به سرویس Google Now دسترسی پیدا کنین. سامسونگ رو هم نباید از یاد برد که در اول سال جاری، واسه استفاده ناجور از همین تکنولوژی در تلویزیونای هوشمندش، مورد سرزنش قرار گرفت.

نکته دیگه اینه که در هر کدوم از اجناس، شما خیلی راحت می تونین تموم این ویژگیا رو غیر فعال کنین. اما «مارک روتنبرگ»، یکی از محققان در مورد امنیت، باور داره بازم جای نگرانی هست چون که شما در اول کار، با قوانین به کار گیری این گجتا، اون طور که سازنده تمایل داشته توافق کردین. ایشون شکایت خود در مورد مشکلی که در تلویزیونای سامسونگ وجود داشت رو به کمیسیون تجارت فدرال برد.

اون در مورد حریم خصوصی کاربران، پس از غیر فعال کردن این توانایی میگه: «نباید حجم بسیار خیلی از قوانین و شروط به کار گیری یه گجت رو بر سر کاربران آوار کرد. با اینجور وضعیتی، کاربر به جایی می رسه که بگه: "مهم نیس، خطر این مشکلات رو درک می کنم." حتی اگه یه کاربر با این شرایط توافق کنه و رضایت خود رو اعلام کنه، از کجا معلوم بقیه آدمایی که در اون خونه زندگی می کنن از شرایط اون گجت اطلاع داشته و با اون مشکلی نداشته باشن؟»

عبارات کلیدی

نکته اساسی اینجاس که اینجور گجتایی که در انتظار فرمون شمان، تا وقتی که یه عبارت کلیدی رو به زبون نیارین، به دور و بر خود توجه نمی کنن. این وسط حتی گوگل و آمازون این امکان رو واسه کاربران خود آماده می کنن که گذشته پرسشای صوتی خود رو مشاهده کرده و در صورت ضرورت، هر کدوم از اونا رو حذف کنن.

آقای «اشنایر» البته بازم راضی نمی شه و عقیده داره که یه گجت، واسه شنیدن عبارتای کلیدی، نیاز به گوش دادن به محیط دور و بر خود داره: «چیجوری می شه که یه گجت فقط یه کلید واژه رو شناسایی کنه و به گفته های دیگه گوش نده و از کجا معلوم بعدا چه اتفاقاتی واسه این داده ها میفته؟»

انگار آقای «روتنبرگ» هم نظر مشابهی داره؛ ایشون میگه: «ما مخالف تکنولوژیای جدید و تغییر چگونگی تعامل کاربران با وسایل الکتریکیشان نیستیم، ما فقط به پایش شدن مرموز اونا در خونه هاشون اعتراض می کنیم. این در واقع مشکل همه دستگاه های اینچنینیه که به شکل همیشگی به اینترنت وصل هستن.»

«اشنایر» میگه اینجور نگرانیایی تا زمان تکامل دستیارهای صوتی و اجناس مربوط به اینترنت، همیشه ادامه دارن و به نظر می رسه گجتامون، این روزا بیشتر از هر شخص دیگری به کارا و گفته هامون دسترسی دارن: «موبایل، اطلاعات بسیار زیادی در مورد کاربرش داره؛ اینکه چه موقع می خوابد، چه وقتی بیدار می شه و… کاربر اما باوری ساده داره و از زنگ خوردن اون، وقتی که کسی با اون تماس میگیره، خوشنود می شه.»

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *