پايان نامه بررسی امکان و یا عدم امکان توافق به صلاحیت مرجع غیر صالح

 دانلود پایان نامه

عنوان کامل پایان نامه :

 صلاحیت قضایی قراردادی

قسمتی از متن پایان نامه :

 

گفتار دوم :صلاحیت نسبی

همانطور که بیان شد برای اقامه دعوا ابتدا باید مرجع صالح را از لحاظ صلاحیت ذاتی و سپس از لحاظ نسبی بررسی نماییم یعنی ابتدا باید مرجع صالح را از نظر صنف و نوع و درجه بررسی نموده و بر این اساس مرجعی راکه ذاتاً صلاحیت رسیدگی به دعوی را دارد مشخص نماییم و سپس آن مرجع را از لحاظ صلاحیت نسبی[1] مورد بررسی قرار می دهیم.

تعاریف بسیاری در خصوص صلاحیت نسبی بیان گردیده است . در یک تعریف اینگونه آمده است « اختیار یک دادگاه معین است نسبت به دادگاه معین دیگر که از حیث صنف و نوع و درجه شبیه یکدیگرند مثلاً وقتیکه معلوم شد که دعوی معین در صلاحیت دادگاه شهرستان است باید دید دادگاه شهرستان کدام محل صلاحیت آن را دارد.»[2] دراین تعریف قدری ابهام وجود دارد و آن این است که مشخص نیست که ملاک اختیار یک دادگاه معین نسبت به دادگاه معین دیگر چیست و صرفا به اینکه دارای صلاحیت ذاتی باشد اکتفا نموده است در حالی که صلاحیت نسبی دادگاه ها بر اساس میزان خواسته و نوع و ملاک های دیگری از جمله محل اقامت خوانده و محل استقرار ملک موضوع دعوا ( در دعاوی غیر منقول) و ملاک های دیگری که در قانون آیین دادرسی مدنی به آنها اشاره گردیده ، تمیز داده میشوند . همچنین تعریف دیگری در رابطه با صلاحیت نسبی اینگونه گفته است: «دعاوی از نظر موضوع خواسته و حد نصاب  دعاوی تعیین می گردد، در اصطلاح صلاحیت نسبی گویند. منظور از موضوع خواسته عبارت است که خواهان به طرفیت خوانده مدعی آن است . مانند دعوی تخلیه ، خلع ید ، مطالبه وجه و … ومقصود از بهای خواسته یا حد نصاب خواسته میزان  و ارزش خواسته  چیزی که موضوع ادعا واقع شده است . صلاحیت را که بر اساس نصاب یا میزان خواسته یا موضوع خواسته مقرر میگردد را صلاحیت نسبی می نامند.[3]» که در این تعریف نیز همانگونه که مشاهده می شود برعکس تعریف قبل ، دارا بودن صلاحیت ذاتی را مد نظر قرار نداده است . چرا که صلاحیت ذاتی مقدمه ای است برای صلاحیت نسبی . بدین معنی که مرجعی که صلاحیت ذاتی برای رسیدگی به دعوا را نداشته باشد حتی اگر از نظر حد نصاب و خواسته صلاحیت داشته باشد ، باتوجه به عدم صلاحیت ذاتی امکان رسیدگی را نخواهد داشت.مانند دعوایی که خواسته ی آن بیش از سه میلیون ریال باشد ، هرچند که دادگاه های تجدیدنظر صلاحیت رسیدگی به احکامی که بیش از سی میلیون ریال باشند را دارد ولیکن تا در مرحله نخستین به دعوا رسیدگی نشده باشد صلاحیت ذاتی از حیث درجه را جهت رسیدگی به آن دعوا ندارد. پس در نتیجه در تعریف صلاحیت نسبی باید ابتدا دارابودن صلاحیت ذاتی دادگاه ها مد نظر قرار گیرد و هم اینکه نصاب و موضوع خواسته را در نظر گرفت . برای تعریف صلاحیت نسبی می توان اینگونه بیان نمود که توانایی یک دادگاه که ضمن دارا بودن صلاحیت ذاتی از حیث صنف ، نوع و درجه ، از لحاظ موضوع و میزان خواسته نیزامکان رسیدگی به آن دعوا را به موجب قانون داشته باشد ،صلاحیت نسبی گویند.

1 competence locale

 2  ترمینولوژی حقوق ، دکتر جعفر جعفری لنگرودی ، انتشارات گنج دانش ، چاپ ششم ، سال 1372 ، صفحه 407

[3]  آیین دادرسی مدنی « علمی و کاربردی » ، دکتر بهرام بهرامی ، جلد اول ، انتشارات نگاه بینه ،چاپ اول، سال 1385 ، صفحه 203

سوالات یا اهداف این پایان نامه :

اهداف تحقیق

1 – بررسی امکان و یا عدم امکان توافق به صلاحیت مرجع غیر صالح.

2 – ایجاد رویه قضایی واحد در خصوص دعاویی که مرجع رسیدگی آنها از طریق توافق ضمنی و یا قراردادی ایجاد شده است.

3 – تصویب موادی در قانون آیین دادرسی مدنی مبنی بر امکان و یا عدم امکان توافق بر صلاحیت مراجع .

4 – جلوگیری از اعمال سلیقه در خصوص تصمیم گیری درباره صلاحیت مراجعی که از طریق توافق ضمنی یا قراردادی ایجادشده و همچنین در خصوص تأثیر توافق از طریق عدم ایراد به صلاحیت مرجع غیر صالح.

 دانلود رایگان فایل دموی این پایان نامه

(فقط حاوی ده صفحه ازصفحات پایان نامه با فرمت ورد):

پایان نامه صلاحیت قضایی قراردادی

(فقط حاوی ده صفحه ازصفحات پایان نامه با PDF):

پایان نامه صلاحیت قضایی قراردادی