فیلم‌های نشاسته‌ای به دلیل وجود تراکم و فشردگی بالا بین زنجیرها، وجود مقدار زیاد پیوندهای هیدروژنی، وجود حالت نیمه کریستالی، بازدارندگی عالی در مقابل اکسیژن دارند و همین امر استفاده از آنها را در بسته بندی میوه‌ها و سبزی‌ها جهت کاهش سرعت تنفس و افزایش ماندگاری میسّر می‌سازد. نفوذ‌پذیری نسبت به دی‌اکسیدکربن در فیلم‌های نشاسته‌ای بیشتر از اکسیژن می‌باشد که نشان دهنده‌ی بازدارندگی انتخابی فیلم نشاسته می‌باشد. این پدیده را می‌توان به حلالیت بالای دی‌اکسیدکربن در فیلم‌های نشاسته‌ای نسبت داد.
عوامل مختلفی وجود دارد که OP[52] فیلم‌های نشاسته‌ای را تحت تأثیر قرار می‌دهد. یکی از مهم‌ترین این عوامل نوع و میزان نرم‌کننده مورد استفاده است. در تعیین میزان OP فیلم‌های حاوی نرم‌کننده، عواملی نظیر حالت فیزیکی و وزن مولکولی نرم‌کننده، ایجاد تغییر در ساختار سطحی فیلم، واکنش شیمیایی بین نرم‌کننده و اکسیژن و توانایی مولکول‌های کوچک نرم‌کننده در پر‌کردن حفرات ماتریکس پلیمر تأثیر گذار می‌باشند(قنبرزاده و همکاران، ۱۳۸۸).
جدول ۳-۱- نفوذ پذیری نسبت به اکسیژن (OP) و بخار آب (WVP) فیلم‌های نشاسته طبیعی و اصلاح شده

نوع فیلم میزان گلیسرول OP ۲-۱۰ cm3 .cm/( m2 .d.bar). WVP 50 ۵-۱۰g/(pas.m).
NS HPMS HMS ۰ ۱۵ ۳۰ ۰ ۱۵ ۳۰ ۰ ۱۵ ۳۰ ۲/۰۶/۵ ۵/۰۶/۶ ۰/۰ ۲/۷ ۳/۰۴/۳ ۲/۰۴/۵ ۹/۱۲/۷ ۵/۰۸/۳ ۱/۰۵/۴ ۵/۰ ۱/۷ ۵/۰۱/۷ ۱/۰۸/۹ ۵/۰۸/۱۱ ۱/۰۱/۴ ۱/۰۵/۴ ۱/۰۹/۵ ۱/۰۴/۲ ۳/۰۸/۳ ۷/۰ ۱/۴

NS- Native starch
HPMS- Hydroxypropylated modified starch
HMS-Hydrophobically modified starch
نشاسته از جمله موادی هستند که به وفور در انکپسوله‌کردن و رهاسازی کنترل‌شده ترکیبات فرّار مورد استفاده قرار می‌گیرد. لذا می‌توان گفت که بازدارندگی نسبت به ترکیبات آروما از دیگر مزایای فیلم‌های نشاسته‌ای است که می‌تواند به حفظ کیفیت مواد غذایی کمک کند. خواص فیزیکی فیلم‌های نشاسته‌ای نظیر وزن مولکولی نشاسته و نرم‌کننده، میزان‌ نرم‌کننده و سایر اجزاء موجود در فرمولاسیون از جمله عواملی هستند که نفوذپذیری فیلم نسبت به آروما را تحت تأثیر قرار می‌دهند. به عنوان مثال با افزایش وزن مولکولی نشاسته نفوذپذیری ترکیبات فرّار کاهش می‌یابد. همچنین با کاهش میزان نرم‌کننده نیز نفوذپذیری کاهش می‌یابد. از طرف دیگر نفوذپذیری ترکیبات فرّار به حضور ترکیبات غیر‌فرّار نظیر روغن‌ها و چربی‌ها در ماتریکس فیلم نیز بستگی دارد و حضور چنین ترکیباتی باعث کاهش سرعت انتقال ترکیبات فرّار می‌شود.
یلماز و همکاران (۲۰۰۲) تأثیر عوامل مختلف بر روی نفوذپذیری فیلم نشاسته‌ی سیب‌زمینی نسبت به دو ترکیب آرومای فرار دی‌استیل[۵۳] و کاروون[۵۴] را مورد مطالعه قرار دادند. شکل ۳-۳ و ۳-۴ به ترتیب تأثیر میزان گلیسرول و رطوبت نسبی محیط بر روی نفوذپذیری فیلم‌ها را نشان می‌دهند. با افزایش هر دوی این پارامترها میزان نفوذ ترکیبات آروما افزایش می‌یابد.
این محققین همچنین اظهار داشتند که با کاهش دمای خشک‌کردن و درنتیجه افزایش رطوبت فیلم نهایی می‌توان میزان حالت کریستالی در فیلم را افزایش داد. بر این اساس سه نوع فیلم با درصد رطوبت‌های مختلف تولید شد و تأثیر میزان حالت کریستالی بر روی نفوذپذیری نسبت به ترکیبات فرّار مورد بررسی قرار گرفت. با توجه به شکل۳-۵ با افزایش حالت کریستالی، نفوذپذیری نسبت به دو ترکیب دی‌استیل و کاروون کاهش می‌یابد. در قسمت‌های کریستالی تراکم بالای زنجیرهای پلیمر مانع نفوذ ترکیبات فرّار می‌شود.
شکل ۳-۳: تأثیر میزان نرم کننده بر روی نفوذپذیری فیلم نشاسته نسبت به ترکیبات آروما- کاروون (الف) و دی استیل(ب)
شکل ۳-۴: تأثیر میزان رطوبت نسبی بر روی نفوذپذیری فیلم نشاسته نسبت به ترکیبات آروما- کاروون(الف) و دی‌استیل(ب)
شکل۳-۵: تأثیر میزان حالت کریستالی بر روی نفوذپذیری فیلم نشاسته نسبت به ترکیبات آروما- کاروون(الف) و دی‌استیل(ب)
نشاسته در بین بیوپلیمرها مقاوم‌ترین فیلم را تولید می‌کند و خواص مکانیکی آن در مقایسه با سایر فیلم‌های پلی‌ساکاریدی و همچنین فیلم‌های پروتئینی نسبتاً بهتر می‌باشد. خواص مکانیکی فیلم‌های نشاسته‌ای تحت تأثیر عوامل مختلفی قرار دارد. یکی از مهمترین عوامل موثر در خواص مکانیکی فیلم‌های نشاسته‌ای سایر ترکیباتی است که در فرمولاسیون محلول تشکیل‌ دهنده‌ی فیلم مورد استفاده قرار می‌گیرند و مهمترین عامل از این نظر میزان نرم‌کننده می‌باشد. همان‌طور که قبلاً اشاره شد جهت تعدیل و اصلاح خواص مکانیکی فیلم‌های نشاسته‌ای استفاده از نرم‌کننده امری ضروری است امّا استفاده بیش از حد از آن می‌تواند باعث تضعیف بیشتر خواص مکانیکی فیلم‌ شده و کاربردهای فیلم نهایی را محدود سازد. از دیگر ترکیباتی که ممکن است در فرمولاسیون فیلم نشاسته مورد استفاده قرار گیرد سورفاکتانت‌ها می‌باشند که در تولید فیلم‌های مرکب نشاسته ـ لیپید جهت کاهش کشش سطحی و افزایش یکنواختی فیلم مورد استفاده قرار می‌گیرند. مطالعات نشان داده است که سورفاکتانت‌ها نیز می‌توانند اثر نرم‌کنندگی داشته باشند و با قرار گرفتن در بین زنجیرهای بیوپلیمر باعث افزایش انعطاف‌پذیری و کاهش استحکام مکانیکی فیلم شوند.
رودریگوز و همکاران (۲۰۰۶) تاثیر توأم میزان نرم کننده و سورفاکتانت بر روی تنش و کرنش تا نقطه شکست فیلم نشاسته سیب‌زمینی را مورد بررسی قرار دادند. نتایج حاصل در جدول۳-۲ نشان داده شده است. هنگامی که از گلیسرول و سورفاکتانت استفاده نمی‌شود فیلم حاصل شکنندگی بالایی خواهد داشت (استحکام کششی بالا و افزایش طول تا نقطه شکست پایین). امّا وقتی از ۲۰ درصد گلیسرول در ترکیب با نشاسته استفاده می‌شود خواص مکانیکی فیلم متعادل‌تر شده و انعطاف پذیری آن افزایش می‌یابد. هنگامی که از گلیسرول استفاده نمی‌شود با افزودن سورفاکتانت تنش و کرنش تا نقطه شکست فیلم نشاسته کاهش می‌یابد که نشان از تضعیف خواص مکانیکی فیلم دارد. زمانی که از گلیسرول و سورفاکتانت به صورت توأم استفاده می‌شود کاهش در استحکام کششی شدیدتر خواهد بود. امّا وقتی میزان سورفاکتانت افزایش یابد تأثیر آنها متفاوت خواهد بود و توئین بیشترین تاثیر را بر روی خواص مکانیکی فیلم خواهد گذاشت.
شکل ۳-۶ تأثیر نوع سورفاکتانت بر روی منحنی تنش و کرنش فیلم نشاسته را نشان می‌دهد. توئین سورفاکتانتی است که بیشترین تأثیر را در کاهش استحکام کششی و افزایش انعطاف‌پذیری فیلم دارد. این پدیده به ماهیت شیمیایی سورفاکتانت بر‌می‌گردد. سورفاکتانتی نظیر توئین که قسمت آبدوست بزرگتری دارد می‌تواند پیوندهای بیشتری با آب و مولکول‌های گلیسرول برقرار کند و در نتیجه تداخل آن در بین زنجیرها بیشتر شود و نهایتاً نقش آن در افزایش انعطاف‌پذیری فیلم بیشتر خواهد بود (قنبرزاده و همکاران، ۱۳۸۸).
>جدول۳-۲: تأثیر میزان گلیسرول و سورفاکتانت بر روی استحکام کششی و افزایش طول تا نقطه شکست فیلم نشاسته

گلیسرول (٪) سورفاکتانت (٪)